Markus Hafner-Auinger
Po zwycięstwie Luiza Inácio „Luli' da Silvy w wyborach prezydenckich w Brazylii w 2002 r. większość międzynarodowych obserwatorów uznała, że Partia Pracujących ma ogromny potencjał do wprowadzenia zmian społecznych. Chociaż na razie nie doszło do zmiany kierunku polityki gospodarczej i finansowej kraju, na poziomie polityki społecznej zapowiadały się duże zmiany. Wkrótce po historycznym zwycięstwie wyborczym podjęto walkę z głodem i skrajnym ubóstwem, dając jasny sygnał, w jaki sposób należy poprawić warunki dochodowe. W kolejnych latach uzupełniono to konsekwentną polityką rynku pracy, której celem było poprawienie warunków pracy i włączenie do systemu socjalnego znacznej części brazylijskiej ludności poprzez sformalizowanie ich stosunków pracy. Niniejsza praca umieszcza te zmiany w kontekście historycznym i próbuje empirycznie ustalić, jak znalazły one odzwierciedlenie w kilku kluczowych kategoriach analitycznych.