Jairus Casian Mlowe
Wolność wypowiedzi stała się powszechnie znanym zwrotem, jednak jej znaczenie jest głębsze, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, co potwierdzają niektóre dokumenty międzynarodowe i przepisy krajowe. Powszechna Deklaracja Praw Człowieka, pierwszy dokument dotyczący praw człowieka przyjęty rezolucją Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) w Paryżu 10 grudnia 1948 r. w celu ograniczenia naruszeń praw człowieka i okrucieństw po II wojnie światowej, uznała wolność wypowiedzi za jeden z fundamentów demokracji. Obecnie wszystkie 192 państwa członkowskie ONZ przystąpiły do niej na mocy innych traktatów ONZ, które podpisały, mimo że miała ona charakter prawa miękkiego. Deklaracja została podpisana jako prawo miękkie, które należy respektować, ale nie miała mocy wiążącej. Jednak z upływem czasu stała się ona zwyczajowym prawem międzynarodowym o mocy wiążącej. Wolność wypowiedzi, będąca prawem niezbywalnym, pozwala ludziom między innymi na poszukiwanie informacji, a po ich otrzymaniu odbiorca może je przekazywać za pośrednictwem dowolnych mediów, bez względu na granice, w celu informowania i edukowania ludzi na temat ich praw.